KŁOKOWICE, wieś na wschodnim krańcu Pogórza, na południe od  Fredropola.

    Według dokumentu Władysława Jagiełły wydanego w 1407 r. w Sandomierzu Kłokowice należały wówczas do biskupstwa prawosławnego w Przemyślu, jeszcze w XV w. przeszły jednak na własność Andrzeja i Fridusza, synów Fredry z Pleszewie, a później Mikołaja z Kłokowic. Przez następne stulecia wieś wchodziła w skład klucza kormanickiego.

       W czasie l wojny światowej część wsi spłonęła. W 1921 r. było tu 49 domów i 305 mieszkańców (301 grek., 4 rzym.). Większość z nich wywieziono na Ukrainę w 1946 r., po­zostałych rok później na polskie Ziemie Zachodnie. Niektórzy z nich powrócili po 1956 r. Obecnie wśród mieszkańców Kłokowic przeważają Ukraińcy wywodzący się z różnych wsi podprzemyskich.

 Drewniana cerkiew greckokatolicka pw. Opieki Matki Boskiej powstała w latach 1856-60. Od 1956 r. jest używana jako prawosławna. We wnętrzu ikonostas z okresu budowy cerkwi. Obok drewniana dzwonnica z 2 poł. XIX w. We wsi zachowało się ok. 10 starych drewnianych domów o konstrukcji przysłupowej.

   

 

wg S.Kryciński "Przemyśl i Pogórze Przemyskie"