SÓLCA, mała wioska na wschodnim skraju Pogórza, na południe od Fredropola.
 

Obszar ten był zamieszkały od najdawniejszych czasów, zapewne ze względu na występujące tu słone źródła (stąd nazwa). Na terenię wsi odkryto pozostałości wczesnośredniowiecznego osadnictwa. Solca pojawia się w aktach z końca XIV w. jako własność Rybotyckich. Władysław Jagiełło skonfiskował ją i przyłączył do królewszczyzn. W 1451 r. do uposażenia nadanego przez Kazimierza Jagiellończyka kościołowi św. Trójcy w Niźankowicach należało 20 beczek soli de zupa nostra „Soll" dicta, in terra Russiae in districtu Premysliensis sita (z naszej żupy „Soll" zwanej, w ziemi ruskiej i dzielnicy przemyskiej leżącej). Żupa działała do 1774 r., kiedy zlikwidowali ją strzegący monopolu państwowego Austriacy. W XIX w. tutejszy majątek należał do Dwernickich i Krukowieckich.
W 1921 r. wieś liczyła 39 domów i 252 mieszkańców (249 grek., 3 mojż.). Po II wojnie światowej ludność została wysiedlona, w większości na Ukrainę, jej miejsce zajęli polscy osadnicy.
Cerkiew greckokatolicka z 1912 r. została rozebrana w latach sześćdziesiątych. Do niedawna na cerkwisku stał jeszcze szkielet XIX-wiecznej dzwonnicy. We wsi zachowało się kilka starych domów o konstrukcji przysłupowej. Najciekawszym jednak siadem przeszłości jest tajemniczy kopiec ziemny, usytuowany ok. 300 m na południe od wschodniego krańca wsi.
Badacze nie są zgodni co do jego wieku i funkcji. Przypuszcza się, że był to wczesnośredniowieczny kopiec sygnalizacyjny, powiązany z systemem grodów nad Wiarem. Na jego szczycie rozpalano ogień, gdy od strony Bramy Przemyskiej zbliżał się obcy najazd. Z drugiej strony podczas badań archeologicznych znaleziono w kopcu pochówki z dużą ilością ozdób wywodzących się z ruskiego kręgu kulturowego i pochodzących z XII -Xlii w. Może więc było to jedynie miejsce pochówku.
 

    wg S.Kryciński "Przemyśl i Pogórze Przemyskie"